Sa bawat umagang sinasalubong ng araw, may isang tinig na tila panalangin ang lambing, ang tinig ni Lola.
Hindi man siya laging nasa sentro ng kuwento, siya ang dahilan kung bakit buo ang bawat pahina ng aming buhay.
Sa kanyang mga kamay na may bakas ng panahon, doon nahabi ang aming tahanan: tahimik, matibay, at puno ng pag-aaruga.
Si Lola ay hindi lamang tagapangalaga ng alaala, kundi tagapagtahi ng mga sugat na hindi kita ng mata.
Kapag pagod ang mundo, siya ang pahingahan.
Kapag magulo ang isip, siya ang katahimikan.
Sa bawat mangkok ng mainit na sabaw, sa bawat paalala na “mag-ingat ka,” naroon ang isang uri ng pagmamahal na hindi humihingi ng kapalit.
Marami na siyang pinagdaanan, mga panahong kulang ang araw at sobra ang ulan.
Ngunit kailanman, hindi namin nakita ang kanyang paghina bilang dahilan para sumuko.
Sa halip, ginamit niya ang bawat hirap upang maging lakas para sa iba.
Tahimik siyang lumaban, at mas tahimik siyang nagmahal.
Ngayon, sa araw ng kanyang kaarawan, hindi regalo ang aming alay kundi pasasalamat.
Salamat sa mga gabing hindi siya natulog para sa amin.
Salamat sa mga panalangin niyang palaging nauuna sa aming mga pangarap.
Salamat sa pagiging ilaw kapag kami’y naliligaw.
At kung darating ang panahong kami naman ang maglalakad sa landas na iniwan niya, dadalhin namin ang kanyang aral sa bawat hakbang: na ang tunay na lakas ay nasa kabutihang hindi sumisigaw, at ang tunay na pag-ibig at nanatili kahit tahimik.
Maligayang kaarawan, Lola.
Ikaw ang aming tahanan, kahapon, ngayon, at sa mga panahong darating pa.
- Daphne Athena D. Diestro